تأثیرات سلفربالای بادنجان رومی

توضیحات

این یک مونوگراف تکمیل بوده شما میتوانید با پیام گذاشتن به وتسپ ما آن را دریافت کنید

وتسپ:۰۷۹۹۱۱۸۸۳۱

مونوگراف به صورت تضمینی بوده که نیاز به تغیرات ندارد و قبلا دفاع شده است

---------------------------------------------

تاریخچه:

     نام علمی بادنجان رومی Lycopersicon esculentum  است .که عضو از خانواده نبات کچالو میباشد ، قدیمی ترین نبات منطقه قاره امریکا میباشد ، گذا رش گردیده که انواع بادنجان رومی میوه درشت است که  از ایتا لیا بر ده شده است ، سپس به اروپای شمالی نهایتا ً در سال 1781 میلاد ی به ایالات متحده امریکا وارد گردید  در سال 1812 بادنجان رومی در بازار امریکا معمول بو ده است . در سال 1817 کشت بادنجان رومی برای او لین بار جهت فروش در قسمت جنوب ایالات متحده امریکا رواج یافت لیکن تا سال 1835 طو ل کشید  تاکشت  بادنجان رومی برای مصارف آشپزی در آن مملکت کاملا ً معمول گردید . حتا در آن زمان نیز تعصبات نسبتا ً زیاد ی نسبت به مصرف آن و جود داشت .

   میوه اولین بادنجان رومی که در ایالات متحده امریکا پرورش میافت بزرگ و پهن بود از سال 1895 تو سط ایجاد انواع بسیار زود رس ، ایجاد و رایتی های مقاو م به مرض ، بهبود فرم نبات و کیفیت میوه و پیش رفت های مهمی حاصل گردیده است . 

   بادنجان رومی نبات است یک ساله و بته جوان آن دارای ریشه محکم بوده و در مراحل رشد بعدی به ریشه کردن شروع میکند که از نهال کردن بته با دنجان رومی ریشه های فرعی به حدی رشد میکند که تشخیص آنها از ریشه اصلی مشکل است . بته های بزرگتر میتوانند در قسمت پائین ساقه ریشه های غیر منظم تو لید کنند که در سطح خاک نفوذ کرده جذب آب و موا د غذایی ا فزایش میابد و در عمل با استفاده از این خاصیت با کشت عمیق تر نها لها وخاک دادن ساقه بته ها، ریشه های غیر منظم ایجاد رشد و نموی بهتر برای نبات فراهم میگردد .[6]

معرفی بادنجان رومی :

نام علمی :                                               lycopersicuam esculentum

فامیلی    :                                                                 Solanaceae

جنس     :                                                      lycopersicuam

نام انگلیسی:                                                     Tomato

    بادنجان رومی یکی از نباتات است که به تازگی به لست مواد غذا یی مهم جهان اضا فه شده و در طی قرن گذشته با تولید سالانه حدود 50 ملیون تن ، یکی از محبوب ترین سبزی ها محسو ب میگردد . بودن حالت تازه خوری و قابلیت بدست آوردن این حاصل نقش بسزای در پزیرش سریع و مجمو ع آن به عنوان یک حاصل غذایی رول مهم داشته است .

بادنجان رومی ، نبات چندین ساله است که اکثرا ً در تمام جهان بصورت یک ساله کشت میگردد .

   این نبات حساسیت به مقابل سردی اول خزان دارد و میتوان آنرا با مؤفقیت از خط استوا تا منا طق بالا کشت کرد .

   امروز انواع مختلفی برای محیط ها ، روش ها ی  تولید و استفاده های غذایی متفاوت تو لید شده است .

  برابر شدن بسیار خوب این حاصل به موارد استفاده به محیط های متنوع از گوناگون بودن جنتیکی بسیار زیاد مو جود در جنس Lycopersicuam  و قرابت استفاده از این نوع در بر نامه های اصلاحی مربوط میشود .[1]

خواص بوتانیکی :

  بادنجان رومی یکی از عمده ترین سبزی های green house بشمار میاید که کشت green house در بهار و خزان انجام میشود . کشت حاصل بهاری معمولاً در او سط قوس در قوریه گذاشته شده و در اوسط جدی در محل اصلی green house نهال میشود ، جمع آوری حاصل از اوایل حمل  الا اواخر ماه میزان به طول می انجا مد ودر بعضی اوقات همان جمع آوری حاصل تا خزان نیز ادامه میا بد. به دلیل کو تاه بودن طول روز در زمستان و رشد بطی بته ها در دوره نو نهالی ، تولید کنند ه گان باید حد اکثر استفاده را از نو ر که مو جود بوده و در کاهش تو لید مواد ، فوتو سنتیز را به حد اقل برسانند. کو تاهی در  حفظ تعا دل بین رشد تولیدی در 2 تا 3 ما ه اول پرورش ، باعث کاهش میوه گرفتن ، تو لید میوه های زیاد روی ساقه های خشک شده و تأخیر در رسیدن میو ه ها میشود و حتی بلند تر شدن طول روز و بیشتر شدن شدت نور نمیتواند پیش رسی و کسب قیمت ها ی میوه ها ی تازه را جبران کند و در نتیجه حاصل بدست آمده برای تولید کنند ه فایده آن خوب نخوا هد بود .  با و جود این ، عملا ً کشت ها ی بهاری عمده ترین نو ع کشت این نباتات به حساب میاید به  دلیل قیمت فروش بالا و طو لا نی بودن همان جمع آوری حاصل است .  از طرف دیگر کشت بادنجان رومی خزانی باتخم پاشی در اواخر نیمه اول سرطان آغاز ودر اولین هفته سنبله در green house  کشت میگردد و جمع آوری حاصل از نیمه میزان تا اواخر جدی ادامه خواهد داشت.[2]

خلاصه تحقیق

زندگی اغلب سا کنان روستا ها درافعانستان از راه فعالیت های زراعتی تأمین میشود ، و بررسی ها ی سازمان زراعتی خوراکی جهان نشان مید هد که تراکم جمعیت مربوط به زمین های زراعتی برای افغانستان در حدود 10 نفر در هر 5 جریب میباشد به عبارت دیگر عدم و سعت کشور به علت کو هستانی بودنش ، و جود منا طق کم و اندازه زمین های قابل کشت بسیار محدود است

اشتراک‌گذاری: